نویسنده و شاعر این شعرها کی هست؟

بازگشت به: داستان‌هایی که آینده فرزندتان را می‌سازند

درست می‌گویی. چیزی کم است. چیزی که از جنسِ رویاهای رنگارنگ کودکی‌ات است و حالا، من در آستانهٔ مادر شدن، دوباره صدایش را می‌شنوم: صدای آهستهٔ داستانی سازنده روی قلب یک کودک، صدای ریتم یک شعر شاد، صدای خندهٔ کودکی که با یک شعر و داستان خوب، پروانه‌ای به دلش می‌نشیند.

در کودکی کانون پرورش فکری می‌رفتم. آن مربیان مهربان می‌گفتند: “چه شعرهای قشنگی می‌نویسی”، “چه نقاشی های حرفه ای ” “داستانت را برای شهردار بخوان”. و من می‌خواندم، با سینه‌ای پر از افتخار. در مسابقات جایزه می آوردم. اما زمزمه‌های نگرانِ اطراف، آرام آرام مسیرم را تغییر داد: ” هنر که نان نمی‌شود!”

این که “ظاهراً” فرد موفقی هستی ولی در عمق وجودت چیزی ناتمام مانده، درد آشنایی است. برای من هم. گاهی جامعه و حتی عزیزانمان، “موفقیت” را برایمان تعریف می‌کنند؛ مسیری مشخص، شغلی معین، مدرکی خاص. و ما، برای خوشحال کردن آن‌ها، بخشی از وجود خود را در گوشه‌ای تاریک و قفل‌شده قرار می‌دهیم تا شاید روزی زمانش برسد.

اما زیبایی ماجرا اینجاست: گاه زندگی، دور می‌زند تا ما را به نقطهٔ آغاز بازگرداند.

امروز، نه آن کودکِ تشنهٔ تأیید، که زنی هستم با تجربه تر، دانش و دستانی دارم که می‌خواهد گهواره‌ای امن برای فرزندش بسازد. و ناگهان می‌بینم که بهترین چیز برای آن گهواره، همان شعرها، بازی‌ها و داستان‌های سازنده است که آینده کودک را روشن می‌کنند. این احساس “کمبود” داستان‌های سازنده و سفارشی برای کودکان، در کنار ندای بیدارشدهٔ استعدادِ فراموش‌شده‌ جان می‌گیرد. ندایی که می‌گوید: “من اینجا هستم. حالا می‌توانی از من، نه برای برنده شدن در مسابقه، که برای ساختن دنیایی برای عزیزترین نفرت، استفاده کنی.”

این حس، تنها یک نوستالژی ساده نیست. این، خرد درونی ست که می‌داند:

• دنیای کودکیِ فرزندانمان، نیازمند تخیلِ سالم، کلماتِ زیبا و تصاویرِ زیبایی است که آینده بهتری برای آن‌ها بسازد.
• شغل من می‌تواند تنها منبع درآمد نباشد، بلکه تجلی‌گاه علاقه و عشق مادرانه هم باشد.
• داستان ها و شعرهایی که برای کوچولو از اینجا می‌خرند، از صافی ذوق و حس من گذشته اند، که انتخابی آگاهانه‌تر و عمیق‌تر میتواند شکل دهد.

این شروع یک فصل تازه است. شاید نه به شکل تمام‌وقت و یک شبه، اما می‌توانم قدم‌های کوچک و مطمئنی بردارم.

پس شروع کن. جهان منتظر ماست تا، نه فقط به عنوان یک پدر یا مادر، بلکه به عنوان آفریننده‌ای برای آینده بهتر فرزندمان، دوباره صدایمان را بشنود…